ฉันปลงได้!!! หรือสุดท้ายคือ การหลอกตัวเอง?

            หลายคนมักจะบอกตัวเองว่าไม่ซีเรียสในเรื่องความรัก ทำนองว่า “จะมีก็ได้” “จะเลิกก็ได้” ไม่มีความชัดเจน ไม่รู้ว่าจะเอายังไง จะแต่งงานไหม? จะคบต่อไหม? ไม่ว่าจะเป็นคู่ที่เพิ่งคบหาดูใจกันหรือคู่คบกันมานานแล้ว แต่พอลองถามจริงๆก็บอกว่า “ดูๆกันไป” บ้างล่ะ “เลิกก็เลิก” บ้างล่ะ โฟกัสเรื่องนี้นั่นโน่น แต่มันจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?


ปลงได้หรือสุดท้ายคือหลอกตัวเอง

            ส่วนใหญ่แล้วคนที่พูดแบบนี้มักคิดว่าตัวเองปลงตก! (ฉันปลงไง) ไม่ซีเรียส ไม่จริงจัง ขอโฟกัสในเรื่องงานมากกว่า โฟกัสเรื่องเงินมากกว่า แต่พอลองดูกันจริงๆจังๆ ลองคุยกันอย่างเปิดใจ เอาตรงๆคือถ้าไม่ใช่การโกหกตัวเองแล้วตกลงว่ามันคือการปลงหรือว่ากลัวการมีความรักกันแน่
            กลัวความสัมพันธ์ ไม่แน่ใจในความรัก ตกลงเขาเป็นคนดีหรือไม่? เขาคือคนที่ใช่สำหรับเราจริงไหมหนอ? แม้จะบอกว่าเรามีแผนจะแต่งงานกันนะ แต่พอเอาเข้าจริงๆมันคือความฝันมากกว่ามากกว่าแผนการที่ชัดเจนเพราะมันไม่เคยมีรายละเอียด ไม่เคยมีการกำหนดวันแต่งงาน ไม่มีอะไรเลย
            สาเหตุนั้นก็เป็นเพราะเราต่างไม่แน่ใจในความรัก อาจเป็นเพราะตัวเรายังดีไม่พอ รู้สึกว่าเราทั้งคู่อาจจะยังไม่คู่ควรซึ่งกันและกันหรืออาจมาจากประสบการณ์ความรักที่ไม่ดีในอดีตจนส่งผลให้เรารู้สึกหวาดกลัว กังวล สับสน เกิดความไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้
            ทีนี้เรามาดูความหมายของคำว่าปลงกันบ้าง “ปลง” คือการเรียนรู้เข้าใจในธรรมชาติ ไม่ประมารถเลินเล่อและสามารถวางเฉยได้ด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่การปล่อยปะละเลย ถ้าหากเราเจอคนที่ใช่และรู้สึกดีกับความรักเราก็คงมีแผนการที่ชัดเจน มีรายละเอียดที่แน่นอน หากเขาเป็นคนที่ใช่สำหรับเรา เรากับเขาก็คงจะลงเอยกันและคงตัดสินใจแต่งงานหรือใช้ชีวิตร่วมกันไปแล้ว
            แต่แท้จริงแล้วทั้งหมดนี้ที่เรามักคิดว่า “ปลง” มันคือการปกปิดอำพรางจากคำว่าหวาดกลัว ป้องกันไม่ให้มันถูกกลั่นออกมาจากสมองเพราะสมองมีหน้าที่ทำให้เราปลอดภัยจากสิ่งที่เจ็บปวด ทำให้เราเอาตัวรอดได้โดยที่เราเองก็ยังไม่รู้ตัว และนั้นก็ทำให้เรามักจะคิดเข้าข้างตัวเอง
            ไม่ใช่แค่เรื่องความรักเท่านั้นแต่ยังรวมถึงความเชื่ออื่นๆด้วยเช่น “ชีวิตฉันดีแล้ว” “งานของฉันดีแล้ว” “ฉันพอใจกับสิ่งที่ฉันเป็น” “ฉันพอใจกับรูปร่างของฉัน” “...” ทั้งที่ความเป็นจริงคุณเองก็ไม่เคยรู้สึกพอใจกับมันเลยและสิ่งนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งเราเอาไว้ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของการพัฒนาตัวเอง ดังนั้นลองกลับมาถามตัวเองจริงๆว่าสิ่งที่เราเป็นนั้นมันคือ “การปลงได้” หรือสุดท้ายจะเป็นเพียงแค่ “การหลอกตัวเอง” เท่านั้น